Soms brengt het leven je een onverwacht cadeau, verpakt in een heleboel lessen. Bij mij gebeurde dat na een turbulente periode met een burn-out, de diagnose van een chronische aandoening en, als klap op de vuurpijl, een ADHD-diagnose op mijn 50e. Alles stond stil, behalve mijn hoofd. In die verwarrende stilte zocht ik naar een manier om weer verbinding te maken met mezelf. Grenzen stellen, vertragen, niet langer overal “ja” op zeggen – het was hard nodig. Ik stak mijn handen letterlijk in de klei en vond rust, ritme en uiteindelijk mijn passie.

Wat begon als een kleinschalig experiment, groeide uit tot een diep helend proces. Keramiek maken gaf me ruimte om te ademen. Met elke schaal, mok of tekst die ik maakte, kwam ik dichter bij mijn authentieke zelf. Ik ontwikkelde mijn eigen stijl: kleurrijk, met keramische transfers, betekenisvolle teksten en een vleugje imperfectie – net als het leven zelf.

In mijn tuin plaatste ik een oude pipowagen, die ik met liefde omtoverde tot een kleurrijk atelier. Een inspirerende plek waar creativiteit vrij spel krijgt, waar tijd geen rol speelt en het verstand even niet meedoet.

Ik gun iedereen zo’n plek: een veilige haven om op adem te komen, waar je met je handen maakt wat je hart je wil vertellen.

Nicole Dillisse